Verhalen uit het verpleeghuis 

Als predikant-geestelijk verzorger werk ik al jaren met veel plezier in twee verpleeghuizen. De contacten met onze bewoners en het samenwerken met betrokken zorgmedewerkers maken iedere werkdag weer bijzonder!

Helaas zijn de deuren van ons verpleeghuis vanwege de Corona-uitbraak dichtgegaan voor bezoekers. Om u en jou een klein beetje te laten meekijken met wat er achter die deuren gebeurt, schrijf ik in de komende tijd dit blog.

Annemarie Roding, predikant-geestelijk verzorger

Tot ziens 

# (beperkte) bezoekersstop week 12

Dit is de laatste blog in deze serie.

Het was mijn doel u en jou iets te laten zien van wat er achter de gesloten deuren van ons verpleeghuis gebeurde. Nu deze deuren voorzichtig aan weer open gaan, vervalt de noodzaak van dit schrijven – al blijft er nog altijd onzekerheid bestaan over hoe het verder gaat.

Noodzaak. Misschien klinkt dat woord zwaar. Voor mij is het echter een belangrijk woord. Ik ervaar in mijn werk namelijk de noodzaak de bewoners van ons verpleeghuis te zien. En daarom probeer ik verder te kijken dan mijn ogen kunnen. Probeer ik hen waar te nemen in wie ze zijn, in wat ze verlangen. Wil ik in dat zien hun waardigheid hoog houden.

Het sluiten van onze deuren ging voor mij dan ook verder dan het bewaken van gezondheid alleen. Het feit dat geen van onze bewoners gevraagd is naar hun visie, naar hun eigen keuze, zegt namelijk ook iets anders. Het zegt dat er wel degelijk naar hen gekeken is, maar ze niet zijn gezien. Zoals ook hun geliefden niet zijn gezien, zoals ook onze trouwe vrijwilligers niet zijn gezien.

Gelukkig ziet en zag u als lezer met mij mee. We zagen medewerkers van ons verpleeghuis opbloeien en onontdekte talenten ten toon spreiden. We zagen hoe disciplines hun krachten bundelden. We zagen hoe week in week uit de steeds veranderende regels doorgevoerd werden. We zagen creatieve artiesten die onze tuin tot hun podium maakten. We zagen stapels kaarten binnenkomen. We zagen bewoners dapper zijn, verdrietig zijn, berustend zijn, verlangend zijn.

U heeft en jullie hebben een beetje meegekeken in ons huis, via deze blog. Nu gaan de deuren weer open. Ik hoop velen van jullie snel weer te mogen ontmoeten, in ons verpleeghuis of elders. Maar bovenal hoop ik dat we elkaar als mensen mogen blijven zien.

En daarom zeg ik maar heel eenvoudig:

Tot ziens.